Από το SIREN και το SKIROS έως τα ASIA, NISSOS IOS και MARATHI – τα ελληνικά πλοία βρίσκονται όλο και συχνότερα στη ζώνη κινδύνου του πολέμου
Η επίθεση στο δεξαμενόπλοιο SIREN, ελληνικής διαχείρισης και υπό σημαία Λιβερίας, δεν αποτελεί πλέον ένα μεμονωμένο περιστατικό.
Αντίθετα, εντάσσεται σε μια νέα και ιδιαίτερα επικίνδυνη φάση του πολέμου στη Μαύρη Θάλασσα: την προσπάθεια της Ουκρανίας να πλήξει όχι μόνο τις ρωσικές ενεργειακές εγκαταστάσεις στην ξηρά, αλλά και την ίδια τη θαλάσσια αλυσίδα μεταφοράς ρωσικού πετρελαίου και άλλων φορτίων.
Το αποτέλεσμα είναι ότι η ελληνική εμπορική ναυτιλία, η οποία έχει τεράστια παρουσία στις διεθνείς μεταφορές ενέργειας, βρίσκεται πλέον όλο και συχνότερα ανάμεσα στους κινδύνους του πολέμου.
Το SIREN είναι το πιο πρόσφατο χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Το SIREN: ελληνική διαχείριση, λιβεριανή σημαία
Το δεξαμενόπλοιο SIREN, IMO 9405423, είναι Suezmax που κατασκευάστηκε το 2009 από τη Samsung Heavy Industries.
Φέρει σημαία Λιβερίας και έχει καταχωρισμένο ιδιοκτήτη τη Marbella Investments Inc., ενώ η διαχείρισή του συνδέεται με την ελληνική ναυτιλιακή εταιρεία Eurotankers Inc., η οποία δραστηριοποιείται από τον Πειραιά.
Η ίδια η Eurotankers περιλαμβάνει το SIREN στον επίσημο στόλο της.
Το πλοίο επλήγη από drones στη Μαύρη Θάλασσα και, σύμφωνα με τις διαθέσιμες αναφορές, οι ζημιές εντοπίστηκαν στην περιοχή της υπερκατασκευής όπου βρίσκονται οι χώροι ενδιαίτησης του πληρώματος. Δεν έχουν αναφερθεί μέχρι στιγμής απώλειες ανθρώπινων ζωών.
Η επίθεση αποδίδεται σε ουκρανικά drones από δημοσιεύματα και ναυτιλιακές πηγές, όμως το Κίεβο δεν έχει αναλάβει επίσημα την ευθύνη για το συγκεκριμένο περιστατικό. Αυτό πρέπει να παραμένει σαφές.
Η ευρύτερη εικόνα, ωστόσο, είναι πολύ πιο δύσκολο να αγνοηθεί.
Δεν είναι πλέον ένα περιστατικό – είναι μια επικίνδυνη τάση
Μέσα στο 2026 έχουν καταγραφεί επανειλημμένες επιθέσεις εναντίον πλοίων ελληνικών συμφερόντων ή ελληνικής διαχείρισης στη Μαύρη Θάλασσα.
Τον Ιανουάριο, δύο ελληνικά διαχειριζόμενα δεξαμενόπλοια δέχθηκαν επίθεση ενώ κατευθύνονταν προς τον τερματικό σταθμό του Caspian Pipeline Consortium (CPC). Η Ελλάδα, μετά τα περιστατικά, προειδοποίησε τον εμπορικό της στόλο να λάβει τα υψηλότερα δυνατά μέτρα ασφαλείας κατά τις επιχειρήσεις σε ρωσικά λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας.
Τον Ιούλιο, τα ASIA και NISSOS IOS, ελληνικών συμφερόντων ή ελληνικής διαχείρισης, βρέθηκαν ξανά στο επίκεντρο επιθέσεων κοντά στις εγκαταστάσεις του CPC στο Novorossiysk.
Στις 30 Ιουλίου αναφέρθηκαν νέες επιθέσεις σε δύο ακόμη ελληνικά διαχειριζόμενα δεξαμενόπλοια.
Και τον Αύγουστο, το SKIROS, ελληνικής διαχείρισης, επλήγη σε ύποπτη ουκρανική επίθεση μετά την αναχώρησή του από το Novorossiysk.
Λίγο αργότερα, ελληνόκτητο bulk carrier, το ANNA S, επλήγη επίσης κοντά στο Novorossiysk.
Και τώρα το SIREN.
Η συχνότητα των περιστατικών είναι αυτή που αλλάζει την εικόνα.
Η Ουκρανία αλλάζει τη φύση του θαλάσσιου πολέμου
Η ουκρανική στρατηγική φαίνεται να μετακινείται από την απλή επίθεση σε στρατιωτικούς στόχους προς μια ευρύτερη προσπάθεια να καταστεί ακριβότερη και δυσκολότερη η ρωσική ενεργειακή εξαγωγική δραστηριότητα.
Η λογική είναι απλή:
Εάν δεν μπορεί να σταματήσει η ροή του ρωσικού πετρελαίου μόνο με χτυπήματα σε διυλιστήρια, αποθήκες και αγωγούς, τότε μπορεί να αυξηθεί το κόστος της θαλάσσιας μεταφοράς.
Πλοία.
Τερματικοί σταθμοί.
Λιμάνια.
Φορτώσεις.
Ασφάλιση.
Ναύλοι.
Και τελικά το ίδιο το ρίσκο της μεταφοράς.
Η στρατηγική αυτή δημιουργεί όμως ένα σοβαρό παράπλευρο αποτέλεσμα: η γραμμή ανάμεσα στον ρωσικό στόχο και το διεθνές εμπορικό πλοίο γίνεται όλο και πιο λεπτή.
Το πρόβλημα για την Ελλάδα είναι ότι η ελληνική ναυτιλία βρίσκεται παντού
Αυτό είναι το σημείο που κάνει την εξέλιξη ιδιαίτερα σημαντική για την Ελλάδα.
Η ελληνική ναυτιλία δεν χρειάζεται να έχει ρωσική σημαία για να βρεθεί μέσα στη ρωσική ενεργειακή εφοδιαστική αλυσίδα.
Ένα πλοίο μπορεί να είναι:
• υπό σημαία Λιβερίας,
• ιδιοκτησίας εταιρείας εκτός Ελλάδας,
• υπό ελληνική διαχείριση,
• με πλήρωμα διαφόρων εθνικοτήτων,
• και να μεταφέρει φορτίο που συνδέεται με τη ρωσική ενεργειακή αγορά.
Αυτό ακριβώς κάνει το SIREN χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Η ελληνική διαχείριση δεν εξαφανίζεται επειδή το πλοίο φέρει λιβεριανή σημαία.
Για τον Έλληνα διαχειριστή, όμως, το αποτέλεσμα είναι πρακτικό και πολύ συγκεκριμένο: το πλοίο, το πλήρωμα, η ασφάλιση και η εμπορική δραστηριότητα εκτίθενται σε έναν πόλεμο στον οποίο η εταιρεία δεν είναι εμπόλεμη.
]
Η περίπτωση του CPC δείχνει το πρόβλημα ακόμη καθαρότερα
Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο περίπλοκη στην περίπτωση του Caspian Pipeline Consortium.
Ο CPC μεταφέρει κυρίως πετρέλαιο από το Καζακστάν προς τη Μαύρη Θάλασσα.
Δεν πρόκειται επομένως απλώς για μια ρωσική ενεργειακή διαδρομή.
Παρά ταύτα, οι εγκαταστάσεις βρίσκονται στο ρωσικό Novorossiysk και τα πλοία που φορτώνουν εκεί εισέρχονται σε μια περιοχή όπου η Ουκρανία διεξάγει επιθέσεις.
Τον Αύγουστο, το Reuters μετέδωσε ότι η αμερικανική κυβέρνηση είχε ζητήσει από την Ουκρανία να σταματήσει τις επιθέσεις εναντίον μη ρωσικών πλοίων και υποδομών που συνδέονται με τον CPC.
Ο λόγος ήταν ότι οι επιθέσεις προκαλούσαν προβλήματα όχι μόνο στη Ρωσία αλλά και στις εξαγωγές του Καζακστάν και στις δραστηριότητες δυτικών ενεργειακών εταιρειών.
Αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό στοιχείο της νέας κατάστασης:
η προσπάθεια οικονομικής πίεσης στη Ρωσία αρχίζει να δημιουργεί κόστος και για τρίτες χώρες και διεθνείς εμπορικές εταιρείες.
Η Ουάσιγκτον αντιλαμβάνεται πλέον τον κίνδυνο
Η αμερικανική παρέμβαση είναι ενδεικτική.
Σύμφωνα με το Reuters, η Ουάσιγκτον ανησύχησε ότι οι ουκρανικές επιθέσεις σε πλοία και υποδομές του Novorossiysk μπορούσαν να επηρεάσουν τις παγκόσμιες αγορές πετρελαίου και να πλήξουν αμερικανικές εταιρείες που δραστηριοποιούνται στο Καζακστάν.
Άρα το ζήτημα δεν αφορά πλέον μόνο τη Ρωσία και την Ουκρανία.
Αφορά: Ελλάδα – Καζακστάν – ΗΠΑ – διεθνείς πετρελαϊκές εταιρείες – ασφαλιστικές – ναυλωτές – πλοιοκτήτες.
Η Μαύρη Θάλασσα μετατρέπεται έτσι σε ένα εξαιρετικά δύσκολο περιβάλλον για την παγκόσμια εμπορική ναυτιλία.
Τα εμπορικά πλοία αρχίζουν να μοιάζουν με πολεμικά
Η κατάσταση έχει φτάσει πλέον σε σημείο όπου εμπορικά πλοία χρησιμοποιούν αυτοσχέδιες αντι-drone κατασκευές.
Το Reuters κατέγραψε πλοία που περνούν από τον Βόσπορο με μεταλλικά δίχτυα, δεξαμενές νερού και ακόμη και ελαστικά τοποθετημένα γύρω από ευαίσθητα σημεία.
Οι κατασκευές αυτές χρησιμοποιούνται ως αυτοσχέδια προστασία από drones, αν και ειδικοί προειδοποιούν ότι δεν είναι αποτελεσματικές απέναντι σε όλους τους τύπους μεγαλύτερων στρατιωτικών drones.
Η εικόνα είναι αποκαλυπτική:
εμπορικά πλοία, με πολιτικά πληρώματα, αρχίζουν να λαμβάνουν μέτρα που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν χαρακτηριστικά στρατιωτικών σκαφών.
Και αυτό έχει άμεση επίπτωση στην ελληνική ναυτιλία.
Η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά σε ένα νέο δίλημμα
Η Αθήνα στηρίζει πολιτικά την Ουκρανία.
Ταυτόχρονα, η Ελλάδα διαθέτει έναν από τους μεγαλύτερους εμπορικούς στόλους στον κόσμο.
Οι δύο αυτές πραγματικότητες μπορούν πλέον να συγκρουστούν.
Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να στηρίζει την Ουκρανία πολιτικά, αλλά έχει επίσης υποχρέωση να προστατεύει:
τα ελληνικά ναυτιλιακά συμφέροντα, τους Έλληνες και ξένους ναυτικούς που εργάζονται σε ελληνικά διαχειριζόμενα πλοία και την ασφάλεια της εμπορικής ναυσιπλοΐας.
Αυτό είναι το νέο δύσκολο σημείο της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.
Το ερώτημα δεν είναι πλέον μόνο «ποιος χτύπησε»
Στην υπόθεση SIREN, το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο εάν το drone ήταν ουκρανικό.
Υπάρχει ένα ευρύτερο ερώτημα:
Ποια είναι τα όρια μιας στρατηγικής που στοχεύει τη ρωσική ενεργειακή οικονομία όταν τα πλοία που μεταφέρουν το φορτίο είναι διεθνή εμπορικά πλοία;
Εάν ένα πλοίο είναι ελληνικής διαχείρισης αλλά φέρει λιβεριανή σημαία, ποιος θεωρείται ότι προστατεύεται;
Εάν μεταφέρει ρωσικό πετρέλαιο στο πλαίσιο της ισχύουσας νομοθεσίας και των κυρώσεων, γίνεται αυτομάτως νόμιμος στρατιωτικός στόχος;
Και εάν ένα πλοίο μεταφέρει καζακικό πετρέλαιο μέσω ενός ρωσικού τερματικού, μπορεί να γίνει παράπλευρη απώλεια μιας επιχείρησης που έχει σχεδιαστεί για να πλήξει τη Ρωσία;
Αυτά δεν είναι θεωρητικά ερωτήματα.
Έχουν ήδη αρχίσει να απασχολούν την Ουάσιγκτον, τη ναυτιλιακή βιομηχανία και τις κυβερνήσεις των χωρών που χρησιμοποιούν τη Μαύρη Θάλασσα.
Η νέα στρατηγική δημιουργεί ένα νέο ρίσκο για την ελληνική ναυτιλία
Η ουσία της υπόθεσης SIREN βρίσκεται εδώ:
η ελληνική ναυτιλία δεν χρειάζεται να είναι ο στόχος για να πληγεί από τον πόλεμο.
Αρκεί ένα πλοίο ελληνικής διαχείρισης να βρίσκεται στο λάθος σημείο, τη λάθος στιγμή, με ένα φορτίο που συνδέεται με τη ρωσική ενεργειακή αλυσίδα.
Αυτό αλλάζει τον υπολογισμό του κινδύνου.
Δεν μιλάμε πλέον μόνο για το εάν ένα ελληνικό πλοίο μπορεί να υποστεί ζημιά.
Μιλάμε για:
• αύξηση του πολεμικού ρίσκου,
• υψηλότερα ασφάλιστρα,
• αυξημένο κόστος ναύλωσης,
• καθυστερήσεις στα λιμάνια,
• αυξημένα μέτρα ασφαλείας,
• πιθανές απαιτήσεις από πληρώματα,
• δυσκολότερη χρηματοδότηση,
• και τελικά αύξηση του κόστους μεταφοράς.
Η Reuters έχει ήδη καταγράψει την αυξημένη ανάγκη για αυτοσχέδια αντι-drone προστασία στα εμπορικά πλοία και την ευρύτερη επιδείνωση της ασφάλειας στη Μαύρη Θάλασσα.
SIREN: ένα προειδοποιητικό καμπανάκι για τον Πειραιά
Η Ουκρανία προσπαθεί να μειώσει τα έσοδα της Ρωσίας από το πετρέλαιο και να αυξήσει το κόστος της θαλάσσιας εξαγωγικής της δραστηριότητας.
Είναι μια στρατηγική που μπορεί να έχει σημαντικό στρατιωτικό και οικονομικό αποτέλεσμα.
Ταυτόχρονα όμως δημιουργεί ένα νέο, δύσκολο πρόβλημα για την Ελλάδα:
όσο περισσότερο η θάλασσα γίνεται πεδίο οικονομικού πολέμου, τόσο περισσότερο η ελληνική ναυτιλία βρίσκεται μέσα στη γραμμή πυρός.
Και το SIREN δείχνει ότι η απόσταση ανάμεσα σε έναν «ρωσικό ενεργειακό στόχο» και σε ένα «ελληνικά διαχειριζόμενο εμπορικό πλοίο» μπορεί πλέον να είναι πολύ μικρή.
Η Αθήνα καλείται έτσι να βρει τη δύσκολη ισορροπία ανάμεσα στη γεωπολιτική της στάση απέναντι στην Ουκρανία και στην ανάγκη να προστατεύσει έναν από τους σημαντικότερους οικονομικούς και στρατηγικούς κλάδους της χώρας: την ελληνική ναυτιλία και η σιωπή της ελληνικής κυβέρνησης είναι ιδιατερα ύποπτη...
www.bankingnews.gr
Αντίθετα, εντάσσεται σε μια νέα και ιδιαίτερα επικίνδυνη φάση του πολέμου στη Μαύρη Θάλασσα: την προσπάθεια της Ουκρανίας να πλήξει όχι μόνο τις ρωσικές ενεργειακές εγκαταστάσεις στην ξηρά, αλλά και την ίδια τη θαλάσσια αλυσίδα μεταφοράς ρωσικού πετρελαίου και άλλων φορτίων.
Το αποτέλεσμα είναι ότι η ελληνική εμπορική ναυτιλία, η οποία έχει τεράστια παρουσία στις διεθνείς μεταφορές ενέργειας, βρίσκεται πλέον όλο και συχνότερα ανάμεσα στους κινδύνους του πολέμου.
Το SIREN είναι το πιο πρόσφατο χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Το SIREN: ελληνική διαχείριση, λιβεριανή σημαία
Το δεξαμενόπλοιο SIREN, IMO 9405423, είναι Suezmax που κατασκευάστηκε το 2009 από τη Samsung Heavy Industries.
Φέρει σημαία Λιβερίας και έχει καταχωρισμένο ιδιοκτήτη τη Marbella Investments Inc., ενώ η διαχείρισή του συνδέεται με την ελληνική ναυτιλιακή εταιρεία Eurotankers Inc., η οποία δραστηριοποιείται από τον Πειραιά.
Η ίδια η Eurotankers περιλαμβάνει το SIREN στον επίσημο στόλο της.
Το πλοίο επλήγη από drones στη Μαύρη Θάλασσα και, σύμφωνα με τις διαθέσιμες αναφορές, οι ζημιές εντοπίστηκαν στην περιοχή της υπερκατασκευής όπου βρίσκονται οι χώροι ενδιαίτησης του πληρώματος. Δεν έχουν αναφερθεί μέχρι στιγμής απώλειες ανθρώπινων ζωών.
Η επίθεση αποδίδεται σε ουκρανικά drones από δημοσιεύματα και ναυτιλιακές πηγές, όμως το Κίεβο δεν έχει αναλάβει επίσημα την ευθύνη για το συγκεκριμένο περιστατικό. Αυτό πρέπει να παραμένει σαφές.
Η ευρύτερη εικόνα, ωστόσο, είναι πολύ πιο δύσκολο να αγνοηθεί.
Δεν είναι πλέον ένα περιστατικό – είναι μια επικίνδυνη τάση
Μέσα στο 2026 έχουν καταγραφεί επανειλημμένες επιθέσεις εναντίον πλοίων ελληνικών συμφερόντων ή ελληνικής διαχείρισης στη Μαύρη Θάλασσα.
Τον Ιανουάριο, δύο ελληνικά διαχειριζόμενα δεξαμενόπλοια δέχθηκαν επίθεση ενώ κατευθύνονταν προς τον τερματικό σταθμό του Caspian Pipeline Consortium (CPC). Η Ελλάδα, μετά τα περιστατικά, προειδοποίησε τον εμπορικό της στόλο να λάβει τα υψηλότερα δυνατά μέτρα ασφαλείας κατά τις επιχειρήσεις σε ρωσικά λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας.
Τον Ιούλιο, τα ASIA και NISSOS IOS, ελληνικών συμφερόντων ή ελληνικής διαχείρισης, βρέθηκαν ξανά στο επίκεντρο επιθέσεων κοντά στις εγκαταστάσεις του CPC στο Novorossiysk.
Στις 30 Ιουλίου αναφέρθηκαν νέες επιθέσεις σε δύο ακόμη ελληνικά διαχειριζόμενα δεξαμενόπλοια.
Και τον Αύγουστο, το SKIROS, ελληνικής διαχείρισης, επλήγη σε ύποπτη ουκρανική επίθεση μετά την αναχώρησή του από το Novorossiysk.
Λίγο αργότερα, ελληνόκτητο bulk carrier, το ANNA S, επλήγη επίσης κοντά στο Novorossiysk.
Και τώρα το SIREN.
Η συχνότητα των περιστατικών είναι αυτή που αλλάζει την εικόνα.
Η Ουκρανία αλλάζει τη φύση του θαλάσσιου πολέμου
Η ουκρανική στρατηγική φαίνεται να μετακινείται από την απλή επίθεση σε στρατιωτικούς στόχους προς μια ευρύτερη προσπάθεια να καταστεί ακριβότερη και δυσκολότερη η ρωσική ενεργειακή εξαγωγική δραστηριότητα.
Η λογική είναι απλή:
Εάν δεν μπορεί να σταματήσει η ροή του ρωσικού πετρελαίου μόνο με χτυπήματα σε διυλιστήρια, αποθήκες και αγωγούς, τότε μπορεί να αυξηθεί το κόστος της θαλάσσιας μεταφοράς.
Πλοία.
Τερματικοί σταθμοί.
Λιμάνια.
Φορτώσεις.
Ασφάλιση.
Ναύλοι.
Και τελικά το ίδιο το ρίσκο της μεταφοράς.
Η στρατηγική αυτή δημιουργεί όμως ένα σοβαρό παράπλευρο αποτέλεσμα: η γραμμή ανάμεσα στον ρωσικό στόχο και το διεθνές εμπορικό πλοίο γίνεται όλο και πιο λεπτή.
Το πρόβλημα για την Ελλάδα είναι ότι η ελληνική ναυτιλία βρίσκεται παντού
Αυτό είναι το σημείο που κάνει την εξέλιξη ιδιαίτερα σημαντική για την Ελλάδα.
Η ελληνική ναυτιλία δεν χρειάζεται να έχει ρωσική σημαία για να βρεθεί μέσα στη ρωσική ενεργειακή εφοδιαστική αλυσίδα.
Ένα πλοίο μπορεί να είναι:
• υπό σημαία Λιβερίας,
• ιδιοκτησίας εταιρείας εκτός Ελλάδας,
• υπό ελληνική διαχείριση,
• με πλήρωμα διαφόρων εθνικοτήτων,
• και να μεταφέρει φορτίο που συνδέεται με τη ρωσική ενεργειακή αγορά.
Αυτό ακριβώς κάνει το SIREN χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Η ελληνική διαχείριση δεν εξαφανίζεται επειδή το πλοίο φέρει λιβεριανή σημαία.
Για τον Έλληνα διαχειριστή, όμως, το αποτέλεσμα είναι πρακτικό και πολύ συγκεκριμένο: το πλοίο, το πλήρωμα, η ασφάλιση και η εμπορική δραστηριότητα εκτίθενται σε έναν πόλεμο στον οποίο η εταιρεία δεν είναι εμπόλεμη.
]
Η περίπτωση του CPC δείχνει το πρόβλημα ακόμη καθαρότερα
Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο περίπλοκη στην περίπτωση του Caspian Pipeline Consortium.
Ο CPC μεταφέρει κυρίως πετρέλαιο από το Καζακστάν προς τη Μαύρη Θάλασσα.
Δεν πρόκειται επομένως απλώς για μια ρωσική ενεργειακή διαδρομή.
Παρά ταύτα, οι εγκαταστάσεις βρίσκονται στο ρωσικό Novorossiysk και τα πλοία που φορτώνουν εκεί εισέρχονται σε μια περιοχή όπου η Ουκρανία διεξάγει επιθέσεις.
Τον Αύγουστο, το Reuters μετέδωσε ότι η αμερικανική κυβέρνηση είχε ζητήσει από την Ουκρανία να σταματήσει τις επιθέσεις εναντίον μη ρωσικών πλοίων και υποδομών που συνδέονται με τον CPC.
Ο λόγος ήταν ότι οι επιθέσεις προκαλούσαν προβλήματα όχι μόνο στη Ρωσία αλλά και στις εξαγωγές του Καζακστάν και στις δραστηριότητες δυτικών ενεργειακών εταιρειών.
Αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό στοιχείο της νέας κατάστασης:
η προσπάθεια οικονομικής πίεσης στη Ρωσία αρχίζει να δημιουργεί κόστος και για τρίτες χώρες και διεθνείς εμπορικές εταιρείες.
Η Ουάσιγκτον αντιλαμβάνεται πλέον τον κίνδυνο
Η αμερικανική παρέμβαση είναι ενδεικτική.
Σύμφωνα με το Reuters, η Ουάσιγκτον ανησύχησε ότι οι ουκρανικές επιθέσεις σε πλοία και υποδομές του Novorossiysk μπορούσαν να επηρεάσουν τις παγκόσμιες αγορές πετρελαίου και να πλήξουν αμερικανικές εταιρείες που δραστηριοποιούνται στο Καζακστάν.
Άρα το ζήτημα δεν αφορά πλέον μόνο τη Ρωσία και την Ουκρανία.
Αφορά: Ελλάδα – Καζακστάν – ΗΠΑ – διεθνείς πετρελαϊκές εταιρείες – ασφαλιστικές – ναυλωτές – πλοιοκτήτες.
Η Μαύρη Θάλασσα μετατρέπεται έτσι σε ένα εξαιρετικά δύσκολο περιβάλλον για την παγκόσμια εμπορική ναυτιλία.
Τα εμπορικά πλοία αρχίζουν να μοιάζουν με πολεμικά
Η κατάσταση έχει φτάσει πλέον σε σημείο όπου εμπορικά πλοία χρησιμοποιούν αυτοσχέδιες αντι-drone κατασκευές.
Το Reuters κατέγραψε πλοία που περνούν από τον Βόσπορο με μεταλλικά δίχτυα, δεξαμενές νερού και ακόμη και ελαστικά τοποθετημένα γύρω από ευαίσθητα σημεία.
Οι κατασκευές αυτές χρησιμοποιούνται ως αυτοσχέδια προστασία από drones, αν και ειδικοί προειδοποιούν ότι δεν είναι αποτελεσματικές απέναντι σε όλους τους τύπους μεγαλύτερων στρατιωτικών drones.
Η εικόνα είναι αποκαλυπτική:
εμπορικά πλοία, με πολιτικά πληρώματα, αρχίζουν να λαμβάνουν μέτρα που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν χαρακτηριστικά στρατιωτικών σκαφών.
Και αυτό έχει άμεση επίπτωση στην ελληνική ναυτιλία.
Η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά σε ένα νέο δίλημμα
Η Αθήνα στηρίζει πολιτικά την Ουκρανία.
Ταυτόχρονα, η Ελλάδα διαθέτει έναν από τους μεγαλύτερους εμπορικούς στόλους στον κόσμο.
Οι δύο αυτές πραγματικότητες μπορούν πλέον να συγκρουστούν.
Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να στηρίζει την Ουκρανία πολιτικά, αλλά έχει επίσης υποχρέωση να προστατεύει:
τα ελληνικά ναυτιλιακά συμφέροντα, τους Έλληνες και ξένους ναυτικούς που εργάζονται σε ελληνικά διαχειριζόμενα πλοία και την ασφάλεια της εμπορικής ναυσιπλοΐας.
Αυτό είναι το νέο δύσκολο σημείο της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.
Το ερώτημα δεν είναι πλέον μόνο «ποιος χτύπησε»
Στην υπόθεση SIREN, το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο εάν το drone ήταν ουκρανικό.
Υπάρχει ένα ευρύτερο ερώτημα:
Ποια είναι τα όρια μιας στρατηγικής που στοχεύει τη ρωσική ενεργειακή οικονομία όταν τα πλοία που μεταφέρουν το φορτίο είναι διεθνή εμπορικά πλοία;
Εάν ένα πλοίο είναι ελληνικής διαχείρισης αλλά φέρει λιβεριανή σημαία, ποιος θεωρείται ότι προστατεύεται;
Εάν μεταφέρει ρωσικό πετρέλαιο στο πλαίσιο της ισχύουσας νομοθεσίας και των κυρώσεων, γίνεται αυτομάτως νόμιμος στρατιωτικός στόχος;
Και εάν ένα πλοίο μεταφέρει καζακικό πετρέλαιο μέσω ενός ρωσικού τερματικού, μπορεί να γίνει παράπλευρη απώλεια μιας επιχείρησης που έχει σχεδιαστεί για να πλήξει τη Ρωσία;
Αυτά δεν είναι θεωρητικά ερωτήματα.
Έχουν ήδη αρχίσει να απασχολούν την Ουάσιγκτον, τη ναυτιλιακή βιομηχανία και τις κυβερνήσεις των χωρών που χρησιμοποιούν τη Μαύρη Θάλασσα.
Η νέα στρατηγική δημιουργεί ένα νέο ρίσκο για την ελληνική ναυτιλία
Η ουσία της υπόθεσης SIREN βρίσκεται εδώ:
η ελληνική ναυτιλία δεν χρειάζεται να είναι ο στόχος για να πληγεί από τον πόλεμο.
Αρκεί ένα πλοίο ελληνικής διαχείρισης να βρίσκεται στο λάθος σημείο, τη λάθος στιγμή, με ένα φορτίο που συνδέεται με τη ρωσική ενεργειακή αλυσίδα.
Αυτό αλλάζει τον υπολογισμό του κινδύνου.
Δεν μιλάμε πλέον μόνο για το εάν ένα ελληνικό πλοίο μπορεί να υποστεί ζημιά.
Μιλάμε για:
• αύξηση του πολεμικού ρίσκου,
• υψηλότερα ασφάλιστρα,
• αυξημένο κόστος ναύλωσης,
• καθυστερήσεις στα λιμάνια,
• αυξημένα μέτρα ασφαλείας,
• πιθανές απαιτήσεις από πληρώματα,
• δυσκολότερη χρηματοδότηση,
• και τελικά αύξηση του κόστους μεταφοράς.
Η Reuters έχει ήδη καταγράψει την αυξημένη ανάγκη για αυτοσχέδια αντι-drone προστασία στα εμπορικά πλοία και την ευρύτερη επιδείνωση της ασφάλειας στη Μαύρη Θάλασσα.
SIREN: ένα προειδοποιητικό καμπανάκι για τον Πειραιά
Η Ουκρανία προσπαθεί να μειώσει τα έσοδα της Ρωσίας από το πετρέλαιο και να αυξήσει το κόστος της θαλάσσιας εξαγωγικής της δραστηριότητας.
Είναι μια στρατηγική που μπορεί να έχει σημαντικό στρατιωτικό και οικονομικό αποτέλεσμα.
Ταυτόχρονα όμως δημιουργεί ένα νέο, δύσκολο πρόβλημα για την Ελλάδα:
όσο περισσότερο η θάλασσα γίνεται πεδίο οικονομικού πολέμου, τόσο περισσότερο η ελληνική ναυτιλία βρίσκεται μέσα στη γραμμή πυρός.
Και το SIREN δείχνει ότι η απόσταση ανάμεσα σε έναν «ρωσικό ενεργειακό στόχο» και σε ένα «ελληνικά διαχειριζόμενο εμπορικό πλοίο» μπορεί πλέον να είναι πολύ μικρή.
Η Αθήνα καλείται έτσι να βρει τη δύσκολη ισορροπία ανάμεσα στη γεωπολιτική της στάση απέναντι στην Ουκρανία και στην ανάγκη να προστατεύσει έναν από τους σημαντικότερους οικονομικούς και στρατηγικούς κλάδους της χώρας: την ελληνική ναυτιλία και η σιωπή της ελληνικής κυβέρνησης είναι ιδιατερα ύποπτη...
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών